Założyciele Zakonu

 

   o. Bonawentura (Jean Baptista) Heurlaut OFM Cap.

(1816 – 1887)

   Ojciec Założyciel urodził się 13 lipca 1816 roku we Francji w miejscowości Ville-sur-Terre w skromnej wiejskiej rodzinie..Rozpoznając drogę swojego życia wstąpił do Seminarium Duchownego w Troyes, gdzie 13 czerwca 1840 roku przyjął święcenia kapłańskie. Bardzo krótko spełniał obowiązek wikarego. Już w kwietniu 1841 r. otrzymał zarząd parafia w wiosce Maizieres-les-Brienne. W 1846 r. założył tam wspólnotę Sióstr od Niepokalanego Poczęcia NMP, której szczegółowym celem była praca pedagogiczna wśród młodzieży.

Ojciec szczególnie czcił Najświętszy Sakrament, Eucharystia była dla Niego najskuteczniejszą drogą do zjednoczenia z Bogiem. 1 kwietnia 1846 r. wstąpił do Stowarzyszenia Misjonarzy w Troyes, które po kilku latach zostało rozwiązane. W 1851 r. wstąpił do zakonu OO. Kapucynów, gdzie otrzymał imię – o. Bonawentura. Od 1852 roku przebywał w Paryżu, gdzie pełnił funkcję kierownika duchowego założonej przez siebie wcześniej wspólnoty sióstr, która w tym czasie, słuchając natchnień Ducha Świętego zmienił cel szczegółowy zgromadzenia na nieustanną adorację Najświętszego Sakramentu w duchu dziękczynienia i przyjęła charakter kontemplacyjny oraz nowa nazwę – Franciszkanki Najświętszego Sakramentu (później Siostry Klaryski od Wieczystej Adoracji). Dla tych swoich córek duchowych o. Bonawentura razem z Matką Marią od Św. Klary opracował konstytucje. Był również misjonarzem w Ziemi Świętej. W 1878 r. został mianowany proboszczem w skromnej parafii w Nogent-sur-Aube. Tam tez zakończył swoje ziemskie życie, po przebyciu ciężkiej choroby, 13 listopada 1887 roku. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu, mieszczącym się przy kościele parafialnym i spoczywa tam do dziś.

 

 

Matka Maria od Św. Klary (Wiktoria Józefina Bouillevaux)

(1820-1871)

Matka Założycielka urodziła się 1 czerwca 1820 roku w Uroczystość Bożego Ciała w Maizieres we Francji. Na chrzcie, który przyjęła 4 czerwca otrzymała imiona Wiktoria, Józefina. Od dziecka pragnęła poświęcić swoje życie tylko Bogu. Kiedy proboszczem w rodzinnej miejscowości został ks. Jean Heurlaut, wraz z nim założyła wspólnotę Sióstr od Niepokalanego Poczęcia NMP, która zajmowała się działalnością edukacyjną w prowadzonej przez siebie szkole. 29 czerwca 1852 roku złożyła na ręce ks. Heurlaut (już jako o. Bonawentury) profesje III Zakonu Św. Franciszka i otrzymała imię s. Maria od Św. Klary. 15 grudnia 1854 roku w Paryżu, razem z dwiema siostrami, przyjęła habit zakonny. Została pierwszą przełożona i mistrzynią nowicjatu tworzącej się wspólnoty, która początkowo przyjęła III Regułę Zakonu Św. Franciszka i Konstytucje Sióstr Św. Elżbiety z Lyonu. 11 czerwca 1855 roku siostry zostały zaliczone do zgromadzeń zakonnych uznanych przez władzę duchowną. 24 maja 1856 r. M. Maria od Św. Klary rozpoczęła wraz z siostrami adorację Najświętszego Sakramentu ukrytego w tabernakulum, dając początek Franciszkankom Najświętszego Sakramentu ( obecnie zwanym Klaryskami od Wieczystej Adoracji). Zainspirowana ewangeliczną perykopą o niewdzięczności trędowatych nadała wieczystej adoracji charakter nieustannego dziękczynienia Jezusowi ukrytemu w Hostii. 15 lipca 1856 r., za zgodą bp Piotra Ludwika Coeur, siostry przeniosły się do Troyes, a 1 sierpnia tego roku rozpoczęło się tu uroczyste, nieustające wystawienie Najświętszego Sakramentu w monstrancji, a 2 stycznia 1858 r. bp Coeur zatwierdził dziękczynienie, jako główny cel adoracji. 26 czerwca 1859 r. M. Maria od Św. Klary złożyła na ręce o. Bonawentury śluby wieczyste. W tym czasie podjęła się wraz z nim opracowania Konstytucji, dyrektorium i ceremoniarza dla swojej wspólnoty, które zostały zatwierdzone przez Stolicę Świętą 15 września 1868 roku. 29 lipca 1871 r. ciężko zachorowała. Zmarła nagle ok. 2.00 nad ranem 8 sierpnia 1871 r. w klasztorze w Troyes, mając 51 lat życia i 16 profesji zakonnej. Jej ciało początkowo zostało złożone w rodzinnym grobowcu w Maizieres. 24 maja 1954 r. dokonano ekshumacji, a 27 listopada tegoż roku jej doczesne szczątki przewieziono do Troyes i pochowano w ogrodzie klasztornym.